Bruno Fernandes staat er dit seizoen veel minder goed voor dan in de vorige campagne. Na zes Premier League-wedstrijden heeft de aanvoerder van Manchester United drie doelpunten en één assist op zijn naam, terwijl zijn ploeg slechts zes punten pakte. Dat is de slechtste competitiestart van United in veertig jaar.
Het contrast met het vorige seizoen is groot. Zeven weken geleden stond Fernandes in het Manchester Opera House en sprak hij over zijn trots op de PFA Speler van het Jaar voor 2025-26. Hij had die prijs al gewonnen met de Premier League-trofee en de Football Writers’ Award, als erkenning voor zijn grote aandeel in de onverwachte derde plaats van zijn club.
Fernandes scoorde negen keer en gaf 21 assists, waarmee hij een Premier League-record brak dat tot dan toe gedeeld werd door Thierry Henry en Kevin De Bruyne. In de laatste elf wedstrijden van het vorige seizoen maakte hij van de 21 doelpunten van United er zelf een of creëerde hij er twaalf. In de reeks van zeven wedstrijden die United terugbracht naar het Europese topniveau, na een afwezigheid van twee jaar, was de 31-jarige betrokken bij negen van de twaalf doelpunten.
Statistisch was dat opmerkelijk. Het deed denken aan Eric Cantona in het titelwinnende seizoen 1995-96, toen hij zes wedstrijden achter elkaar scoorde, waarvan vijf keer met een 1-0 overwinning voor United.
“Het was een bijzonder seizoen voor mij”, vertelde Fernandes aan een enthousiast publiek. “Ik ben er erg trots op.
Maar we spelen geen tennis. We spelen niet alleen voor onszelf. We spelen voor een team, we spelen voor een club, we spelen voor de fans. Er is niets specialers dan dat.”
Die woorden krijgen nu extra betekenis, want vergeleken met die uitzonderlijke cijfers zijn de cijfers van dit seizoen een stuk minder indrukwekkend. Fernandes heeft elke minuut van United’s zes competitiewedstrijden gespeeld. Zijn drie doelpunten en één assist kwamen allemaal in de wedstrijd tegen Ipswich, de tweede van het seizoen en tot nu toe de enige overwinning van de ploeg.
Op het eerste gezicht zijn de cijfers beter dan vorig seizoen, toen hij in de eerste zes wedstrijden twee keer scoorde en geen enkele assist gaf. Toen speelde Fernandes echter in de diepere middenveldrol die Ruben Amorim verkoos.
Dit seizoen heeft Fernandes gemiddeld 3,3 schoten per wedstrijd, zijn op een na hoogste cijfer ooit. Zijn beste was 3,5 in 2020-21. Tegelijkertijd staat hij op gedeeld tweede plaats van de laagste gemiddelden voor schoten op doel, namelijk 0,8 per wedstrijd. Ook zijn chance creation is met gemiddeld 2,5 per wedstrijd het op één na laagste van zijn tijd op Old Trafford, en een flinke daling ten opzichte van de 4,0 van vorig seizoen.
Nog opvallender is dat hij dit seizoen pas één ‘big chance’ heeft gecreëerd: de lange, hoge pass die Bryan Mbeumo op 30 augustus vrijspeelde tegen de verdediging van Ipswich. Vorig seizoen creëerde Fernandes gemiddeld één big chance per wedstrijd.
Deze cijfers, samen met zijn algemene betrokkenheid, verklaren deels waarom United slechts zes punten haalde uit de eerste zes wedstrijden. Maar is Fernandes de oorzaak van het probleem, of juist een symptoom ervan?
Over de fitheid van de Portugese spelmaker bestaat onzekerheid. Fernandes mist zelden een wedstrijd, maar hij ontbrak in de recente Nations League-wedstrijd tegen Noorwegen. Bondscoach Jorge Jesus zei dat de voormalige Sporting-speler “met pijn speelde”. Toch was Fernandes fit genoeg om terug te keren voor de laatste twee interlands van de verlengde interlandperiode. Daarvoor speelde hij de volledige negentig minuten bij de 4-0 overwinning op Azerbeidzjaanse kampioen Sabah FK in de Champions League.
Manager Michael Carrick ziet het niet als een probleem nu hij zijn ploeg voorbereidt op het duel met Atlético Madrid op dinsdag.
“Hij had last van iets, maar dat gebeurt vaak”, zei Carrick. “Spelers spelen met blessures.
Het is niet ideaal, maar het is hanteerbaar. Bruno kan spelen. Dat is de inzet die hij toont.
Hij is er grotendeels overheen, was vanochtend in de training erg scherp en kijkt uit naar de wedstrijd.”
Verlies van Sesko en Casemiro
Toen Fernandes’ bijdrage aan het eind van vorig seizoen op zijn productiefst was, speelde Benjamin Sesko regelmatig als nummer negen en was de veteraan Casemiro de ankerman op het middenveld van United. Van de negen competitiedoelpunten die Sesko dit jaar heeft gemaakt, bereidde Fernandes er vier voor. Bovendien gaf Fernandes vier van de laatste vijf doelpunten van Casemiro als United-speler, vanaf 1 februari.
Los van de doelpunten is ook duidelijk dat de aanwezigheid van Sesko en Casemiro wordt gemist.
Zelfs de grootste bewonderaars van Casemiro kunnen niet beweren dat de lage loopcijfers van United komen doordat de 34-jarige in de zomer naar Inter Miami vertrok. Zijn positiespel en spelinzicht blijven echter van een hoog niveau. Fernandes kon risico’s nemen in de wetenschap dat United bij balverlies in de omschakeling niet snel overspeeld zou worden.
Wat Sesko betreft, zijn nieuwe scheenblessure is een verlengstuk van zijn afwezigheid, die stevig wordt gevoeld. Er is nog geen einddatum in zicht.
De clubleiding negeerde de roep om extra aanvallende versterking in de zomer en versterkte in plaats daarvan het middenveld van Carrick.
Een plan om de afwezigheid van de Sloveen in het begin op te vangen door Mbeumo als nummer negen te gebruiken, moest worden geschrapt toen Amad Diallo vlak voor de openingswedstrijd bij Hull een enkelblessure opliep. Matheus Cunha kreeg de rol in plaats daarvan, maar hij zakte herhaaldelijk diep weg, precies in de ruimte waar Fernandes zich ophield. De twee vonden nooit een effectieve manier om dat op te lossen.
Voor Fernandes voelt het beperkend. Hoewel hij niet iemand is die het zelfvertrouwen mist, lijkt zijn besluitvorming wel onder druk te staan.
In het weekend tegen Tottenham had Fernandes een ongelooflijke 23 minuten nodig om één pass te geven.
Carrick zei maandag, vooruitkijkend naar de Champions League-wedstrijd tegen Atlético, dat niemand “gegarandeerd” een plek in zijn ploeg heeft. Hij voegde er echter genoeg voorbehouden aan toe om duidelijk te maken dat het uit de ploeg laten van zijn aanvoerder niet in zijn gedachten is.
Toch moet United beter gaan spelen, en dat betekent dat Fernandes ook beter moet gaan spelen.
“Bruno is een topspeler”, zei Carrick.
“Soms lukt het gewoon niet. Soms heb je een periode waarin het tegenzit.
Maar hij heeft ongelooflijke dingen gedaan voor deze club en hij zal dat in de toekomst opnieuw doen, daar twijfel ik niet aan.”